زنده‌نام محمد جوریان

عزیز پدرمان محمد جوریان در سال ۱۳۱۹ در روستای صدرآباد همجوار خیام از توابع شهرستان نیشابور در خانواده‌ای مذهبی و فرهنگی به دنیا آمد و از همان کودکی عزیز دل پدرش بود. پدرش که روحانی شناخته‌شده‌ای در منطقه بود، علاقه‌ی ویژه‌ای به او داشت و در بسیاری از مراسم‌ مذهبی روستا و مناطق اطراف، محمد را با خود همراه می‌کرد.

در ۲۵ سالگی زندگی مشترکش را آغاز کرد و خداوند هفت فرزند — چهار پسر و سه دختر — به او عطا کرد. سال‌ها در کنار آرامگاه خیام نیشابوری، با صدایی گرم و دلنشین، رباعی‌های خیام و اشعار حافظ، سعدی و عطار را می‌خواند. همزمان با هنر، به کشاورزی و دامداری نیز می‌پرداخت و روزگارش را با سادگی و تلاش می‌گذراند.

در دهه‌ی ۸۰، به دعوت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در جشنواره‌ی هنرهای آیینی شرکت کرد و نشان افتخار و خدمت به هنر ایرانی را از وزیر وقت دریافت نمود. سال‌های پایانی عمرش را در کنار خانواده و نزدیکان با آرامش سپری کرد. سرانجام در فروردین ۱۴۰۴، در خانه‌ی خود و در جمع خانواده، پس از ۸۵ سال زندگی پربار، چشم از جهان فروبست.